Czy mężczyźni i kobiety rządzą inaczej?

W dzisiejszym artykule spróbujemy odpowiedzieć na pytanie: czy styl zarządzania kobiet i mężczyzn się różni? Zapraszamy do lektury!

medium

Z obszernego przeglądu literatury można wciągnąć dwa wnioski dotyczące płci i przywództwa. Po pierwsze, podobieństwa pomiędzy stylami przywództwa kobiet i mężczyzn zwykle przewyższają różnice. Po drugie, jedna z różnic polega na tym, że kobiety wolą demokratyczny styl przywództwa, mężczyznom natomiast bardziej odpowiada styl dyrektywny.

Podobieństwa pomiędzy mężczyznami i kobietami w roli przywódców nie powinny nas zbytnio zaskakiwać. Prawie wszystkie badania zajmujące się tym zagadnieniem traktują przywództwo jako synonim stanowisk kierowniczych. Różnice płci dostrzegane w całej populacji są tutaj mniej widoczne. Dlaczego? Ze względu na osobiste wybory kariery zawodowej oraz selekcję ze strony organizacji. Podobnie jak ludzie, którzy wybierają zawody prawnicze czy inżynierskie, wiele wspólnego mają także ci, którzy wybierają karierę w zarządzaniu. Ludzie mający cechy kojarzone z przywództwem- jak inteligencja, pewność siebie i towarzyskość- są zwykle postrzegani jako przywódcy i zachęcani do wybierania zawodów, w których mogą odgrywać role kierownicze. Również organizacje zazwyczaj zatrudniają i awansują na stanowiska kierownicze osoby, które wykazują cechy przywódcze. W rezultacie, niezależnie od płci, osoby, które osiągają w organizacji formalne stanowiska przywódców, są najczęściej do siebie podobne.

Mimo to badania wskazują na pewne naturalne różnice w stylach przywództwa mężczyzn i kobiet. Kobiety zachęcają do współpracy, dzielą się władzą i informacjami oraz próbują pobudzać poczucie własnej wartości u podwładnych. Wolą kierować, nie wyłączając udziału podwładnych, i oddziaływać na innych przez charyzmat, doświadczenie, kontakty i umiejętności interpersonalne. Mężczyźni natomiast częściej posługują się dyrektywnym stylem wydawania poleceń i kontroli. Swoje wpływy czerpią z władzy przynależnej formalnie ich stanowisku. Zgodnie z naszym pierwszym wnioskiem twierdzenie te trzeba jednak opatrzyć zastrzeżeniem. Skłonność kobiet do bardziej demokratycznego przywództwa maleje w zawodach zdominowanych przez mężczyzn. Wydaje się, że normy grupowe i męskie stereotypy przywództwa zyskują przewagę nad osobistymi upodobaniami, w związku z czym kobiety w takich zawodach porzucają swój kobiecy styl i postępują bardziej autokratycznie.

Ze względu na to, że mężczyźni w historii zajmowali olbrzymią większość stanowisk przywódczych w organizacjach, nasuwa się przypuszczenie, iż dostrzeżone różnice pomiędzy mężczyznami a kobietami automatycznie przemawiają na korzyść mężczyzn. Tak nie jest. W dzisiejszych organizacjach elastyczność, praca zespołowa, zaufanie i wymiana informacji zastępują sztywne struktury, indywidualistyczną rywalizację, kontrolę i skrytość. Najlepsi menedżerowie wysłuchują, motywują i wspierają swoich podwładnych. Wydaje się, że wiele kobiet ma w tej dziedzinie przewagę nad mężczyznami. Zauważmy chociażby, że coraz powszechniejsze wprowadzanie zespołów interakcyjnych w organizacjach oznacza, iż skuteczni menedżerowie musza nauczyć się negocjować. Styl przywództwa, jaki zazwyczaj reprezentują kobiety, może sprawiać że będą one lepszymi negocjatorami niż mężczyźni, ponieważ rzadziej koncentrują się na wygranych, przegranych i rywalizacji. Kobiety skłonne są traktować negocjacje w kategoriach trwałych relacji- starają się usilnie, aby druga strona została zwycięzcą we własnych oczach i w opinii innych.

 

Źródło: „Zasady zachowania w organizacji” Stephen P. Robbins

Posted in Bez kategorii.